Jerboa - Rockit Fuel Album

Oor magazine
Zowel grens- als genreoverstijgend.

Onze zuiderburen noemen hem de Belgische DJ Shadow. Normaal houd ik niet zo van dit soort typeringen, maar deze snap ik wel. Rockit Fuel is zelfs vele malen beter dan alles wat Shadow ná Endtroducing… maakte. Achter Jerboa gaat ene Frederik Dejongh schuil en het is eigenlijk ongelooflijk dat zijn tweede volledige album niet al massaal en wereldwijd is opgepikt. Omdat in alle elf tracks samplekunst van hoog niveau wordt bedreven. De sfeer wisselt steeds, maar de spanning zakt nergens in en het geheel is, mede vanwege de geweldige instrumentale en vocale gastbijdragen, zowel grens- als genreoverstijgend.

Er is dreiging, er is mysterie en er zijn staaltjes swingende huisvlijt. Bovenal zijn vrijwel alle composities vernuftig opgebouwd en ongemeen sterk. Van de oosterse melodielijnen in Cashbah, de schitterende popvocalen van Johannes Verschaeve (The Van Jets) in Number 1, het groovy spel vol swingende r&b in de door rapper Krewcial en zangeres Trixie Whitley (dochter van Chris) gedragen hit What If tot aan de prachtige kraakstem van Gunter Nagels (Prima Donkey) in het vol Twin Peaks-dreiging zittende Last Breath, alles klopt of valt op zijn plaats. Er wordt verder door onder meer toetsenist Bram Weijters (Dez Mona), gitarist Bert Ostyn (Absynthe Minded) en jazzdrummer Nico Manssens erg sterk gemusiceerd en op de programmeerkunst en productietechnieken van Dejongh zelf en Alex Calier (Hooverphonic) is ook al erg weinig aan te merken. Slechts in het eerder genoemde Last Breath en de experimentele afsluiter Rockit Fuel zijn er duidelijk raaklijnen met DJ Shadow in zijn beste dagen. In de overige tracks mag je ook aan Leftfield, Eric B & Rakim, Tom Waits, UNKLE en Beyoncé denken. Puur als bewijs voor de zeldzame klasse van deze Belg. (Willem Jongeneelen)

________________________________________

Musiczine
‘Rockit fuel’ is een afwisselend spannende plaat waarbij Jerboa z’n muzikale creativiteit kwijt kon met uiterst geslaagde songs.

Jerboa was de Vlaamse DJ Shadow van de trippop op het debuut ‘Music for my instruments’. Na ‘Endtroducing…’ deed DJ Shadow beroep op een resem gastvocalisten, wat resulteerde in een matig album en live optredens; de spanning en groove bleven uit. In tegenstelling tot Jerboa, wat andere koek is.

‘Rockit fuel’ is in coproductie van Alex Callier van Hooverphonic; resultaat: een goede twee eenheid! De pak gastvocalisten en artiesten leveren een bijdrage tot deze boeiende groovende en donkere dreigende plaat, die ergens ligt tussen DJ Shadow/Krush, Tricky, het oude Kosheen, het vervlogen Lowpass en het avontuur van The Residents in de spoken ‘diepe basstem’ word tracks van Bassman (“Heaven in hell”) en Gunter Nagels (“Last breath” en “Crowd part 1”).

Trixie Whitley neemt een prominente rol op de trippopsound van “Just another number” en “What if” (met Krewcial!). Hoogtepunt zijn alvast “Number one” met Absynthe Minded Bert Ostyn (op gitaar) en The Van Jets Verschaeve (zang) én de instrumentale titelsongafsluiter, het ‘missing’ DJ Shadow nummer ooit.

‘Rockit fuel’ is een afwisselend spannende plaat waarbij Jerboa z’n muzikale creativiteit kwijt kon met uiterst geslaagde songs. (Johan Meurisse)

________________________________________

Soundslike
Jerboa nestelt zich nog vaster aan de kop van Vlaanderen muziekland.

Wellicht de enige bedreiging voor het indrukwekkende debuut 'Music For My Instruments' van Jerboa twee jaar geleden: alle op DJ Shadow en co geënte stijl leek zich op dat moment al in een doodlopend straatje te bevinden. Jerb heeft er zich met zijn opvolger handig uit gemanoeuvreerd. 'Rockit Fuel' koerst namelijk weer op een brede snelweg waar pop, rock, soul, hiphop en postrock elkaar kruisbestuiven. Onderwijl blijft sampling de rode draad uitmaken. En of dat nieuwe energie oplevert! Het geluid is veel rockender geworden, het songgehalte is toegenomen, de vocals zijn prominenter. Maar vooral de jachtige gedrevenheid op Jerboa's nieuwste valt op. Meest van al op de erg knappe instrumentale tracks die het album op gang trekken ("Cashbah") en afronden ( het epische hoogtepunt "Rockit Fuel"). Meer nog dan een evenwichtig amalgaam van stijlen en stemmen - wat het ook is - is dit album echter vooral een visuele ervaring. Met snelle beelden, veel actie, maar al evenzeer veel sfeer en veel impressies, is 'Rockit Fuel' bovenal auditieve imaginaire cinema. Met "Number One" heeft ook dit album weer een dijk van een visitekaartje. Dit is een poppy track die niet anders dan aan de oorschelpen kan blijven plakken. Vlaamse vrienden en collega's uit het popwereldje hebben hun stemmen uitgeleend voor Jerboa's jachtige klanklandschappen. Op het eerste gehoor nogal vreemde keuzes: de zangers van Absynthe Minded, Van Jets en Donkey Diesel, de piepjonge Trixie Whitley met de doorleefde stem, Krewcial, Bassman. Hun zang of rap klinken en botsen afwisselend met de muziek. Maar ze dragen minstens bij tot de totaalindruk dat dit een voldragen, muzikaal gevarieerd, ernstig werkstuk geworden is, waarmee Jerboa zich nog wat vaster nestelt aan de kop van Vlaanderen muziekland. (EK)

________________________________________

Guido
Jerboa heeft het helemaal door, de schaduwen uit, strakke plaat!

Via de futuristische soukstraatjes Cashbah van Jerboamia rol je zijn eigenwijze land in. Een rijk vol heerlijke duistere damesstemmen (Trixie Whitley) in een machtige song. ‘Just another number’ is voor ons de song die perfect bundelt wat Jerboa kan. De sfeer vangen, er de ideale stem bij vinden en daar dan een song uit één sterk stuk maken die de beklemming van hiphop al lang overstijgt. Nog beter en meteen lekker hitgevoelig is ‘What if', met Trixie ( damn wat een stem) tussen weemoed en blik vooruit in, Krewcial gepast langszij, een aangenaam headboppertje van een track. ‘Rockit fuel' is ook Johannes Verschaeve (The Van Jets) in de rockhop annex draaimolenbeat, ‘Number 1' of de juiste vertellers in ‘Last breath', ‘Heaven in hell', ‘Crowd part 1'. Titelsong en uitsmijter is een klankreis van dik tien minuten, chirurgisch in elkaar gestoken terwijl het de hele trip mooie, warme muziek blijft. Filmmuziek, mijmertijd, nachtrijden, mondharmonica, orgel, eenzame gitaar, stampvol maar nooit overladen. Jerboa heeft het helemaal door,de schaduwen uit, strakke plaat! (LAD)


________________________________________

Stage
Een ware auditieve ontdekkingstocht.

Jerboa is samplemuzikant Frederik Dejongh die twee jaar geleden met zijn debuut ‘Music for My Instruments’ terecht de nodige aandacht voor zich wist te winnen. De man toonde zich een meester in gelaagdheid en overgoot zijn film noir-composities met de nodige inventieve drumpatronen. Die elektronica/samplebasis wordt op ‘Rockit Fuel’ verder uitgebouwd en een niveau hoger getild door meer aandacht te besteden aan live spelende muzikanten en dat komt de sfeer van de cd zeker ten goede. Met de hulp van o.a. Bert Ostyn (Absynthe Minded) en haast onherkenbaar op het hitgevoelige ‘Number 1’, Johannes Verschaeve (The Van Jets), Trixie Whitley (dochter van wijlen Chris), Gunter Nagels (Donkey Diesel) en Alex ‘Hooverphonic’ Callier schept Jerboa een heel eigen sfeer met op een song als ‘Just Another Number’ zelfs verwijzingen naar Dead Can Dance. De elf songs vragen wat moeite maar wie er tijd voor neemt, zal op een ware auditieve ontdekkingstoch stoten.
(TLL)

________________________________________

Belpop
Met een plaat als deze kan Jerboa zonder blozen zich vertonen op de Belgische festivalpodia.

U hebt ze ook wel in uw plantenkast: albums die wat tijd nodig hebben om open te bloeien. ‘Rockit Fuel’ van Jerboa is er ook zo eentje. Maar het is nog altijd lente en dan brengen wij graag wat tijd op om plaatjes te zien groeien.

Wie dacht Jerboa in het hokje hiphop te kunnen onderbrengen mag zijn/haar mening herzien. De man mag dan wel afstammen van de hiphopscène; ‘Rockit Fuel’ heeft niets te zien met het genre. Jerboa was vroeger al in de weer met mixtapes en dat spoor heeft hij op deze plaat nog wat uitgediept. Maar waar zijn debuut ‘Music For My Instruments’ soms nog het zonnetje in huis liet schijnen, gaat Jerboa’s nieuwste worp de donkere kant op.

De single ‘Number 1’ kent u natuurlijk al – mét Bert ‘Absynthe Minded’ Ostyn en Johannes ‘The Van Jets’ Verschaeve – maar echt representatief voor het hele album kunnen we het nummer niet noemen. Melancholie en tristesse zijn de bronnen waar Jerboa zich aan laaft en daar zijn wij heel gelukkig mee. In ‘Last Breath’, waarin Gunther Naegels nog eens mag grommen, ontwikkelt Jerboa zich als de DJ Shadow van de Lage Landen – ‘Building Steam With A Grain Of Salt’ van die laatst genoemde is nooit veraf. Ook ‘Heaven In Hell’ is van een euhm hemelse schoonheid.

Gelukkig beseft Jerboa dat zwaarmoedigheid na een kleine 50 minuten zelfs voor de grootste optimist wat te veel is. Als tegengewicht mogen in ‘Running North’ de gitaren eens boven gehaald worden en mag producer Alex Callier de vocalen voor zijn rekening nemen, wat een mooi resultaat oplevert.

De absolute uitblinker is echter het fenomenale ‘Just Another Number’, waarin Trixie Whitley de filosofie van Jerboa uitlegt. “I can’t include myself as another number that’s all know”, zingt dochter van papa Chris. Met daarbovenop de dreigende strijkers die als een zwerm gieren boven het nummer hangen, durven wij hier zelfs spreken van een kippenvelmoment.

Halve ideeën als ‘Ignition’ en ‘Quarantine’ hadden voor ons part achterwege mogen blijven, maar met een plaat als deze kan Jerboa zonder blozen zich vertonen op de Belgische festivalpodia. (jm)

________________________________________

Digg
‘Rockit Fuel’ is een veelzijdige plaat met internationale allure die liefhebbers van Coldcut, DJ Shadow en Herbie Hancock met smaak zullen verorberen.

Hiphoppers die de oversteek naar het land van de pop wagen, ze zijn bijna even talrijk als naar Europa hunkerende Afrikanen in gammele bootjes en moeilijker te verdelgen dan de processierups. Denk vooral niet dat we de repatriëringsfetisj van de gemiddelde VB’er zouden willen toepassen op breakbeat-freaks die de samplejungle van hun platenkast de rug toekeren voor grootstedelijke donkerte en grotere songgerichtheid. Alleen is hun wagen vaak volgetankt met goede bedoelingen en komen ze van een kale reis terug op artistiek vlak. Luister naar de laatste plaat van RJD2 en u begrijpt wat we bedoelen. Het kan echter ook anders. Op Sound Mirrors liet Coldcut de speelse roetsjbaanrit van samples, verknipte beats en gelijmde soundscapes tot stilstand komen om snel aan het oog voorbijsnellende klankheuvels in te ruilen voor een ruim panorama van doordachtheid en detailrijkdom. ‘Rockit Fuel’, de tweede plaat van Jerboa, behoort gelukkig tot het laatste kamp. Met een schare van uitstekende gasten als posse op de achterbank en een duistere sfeer en uitgekiende songs in het handschoenkastje rijdt Frederik Dejongh door de rokerige straten van de grootstad. Hij bezondigt zich daarbij niet aan een CO2-uitstoot van tweederangspop, maar laat een duurzame brandstof van donker geknal en elektrisch geladen beatpop door de achterbuurten sluimeren die bedwelmt en opzweept.

Op ‘Rockit Fuel’ profileert Jerboa zich nog steeds als een beat- en samplekunstenaar, maar dit keer zijn de geluidsvondsten functioneler en dienen ze een groter goed, namelijk de song. Een circusorgeltje trekt in ‘Number 1’ het doek omhoog en dan krijgen we het duel te horen tussen Johannes Verschaeve (The Van Jets) en puntige beats, synths, elektronische effecten en echoënde gitaarstabs. Met een naïeve overdosis aan zelfvertrouwen countert Verschaeve alle instrumentale stoten en dat kan ook gezegd worden van Trixie Whitley. In ‘Just Another Number’ bewandelt haar overtuigende stem zonder angst de gevaarlijkste buurten van de stad terwijl schaduwrijke bassen en loerende samples haar nauwlettend in de gaten houden. Het resultaat is soulvolle triphopdreiging om van te snoepen. Haar duet met Krewcial in ‘What If’ keert de straten van Bristol de rug toe voor een portie funky hiphop, maar de combinatie van stoere vocals met opzwepende percussie en verwrongen synths hebben we elders al beter gehoord. Geef ons maar Dizzee Rascal als Louis Paul Boon met pet en baggy pants die de sociale drama’s van de Londense buitenwijken registreert in plaats van dit goedkope doorslagje.

Jerboa pakt gelukkig niet enkel uit met catchy pop in overdrive en schakelt soms ook een paar versnellingen lager met enkele dromerige trips. Zo is ‘Last Breath’ pure DJ Food met Gunter Nagels als Ken Nordine van dienst die met een lyrisch betoog van dampende spoken word zijn laatste adem uitblaast. Met nog meer goesting volgen we de gidsende vocals van Bassman in ‘Heaven In Hell’. Tijdens ‘Running North’ keren we ons kompas echter zuidwaarts wanneer Alex Callier (Hooverphonic) de microfoon opeist. Wat volgt is makke gitaarnoise met de fysieke power van Mr. Burns uit ‘The Simpsons’ en povere indietronics-vocals die liggen te spartelen in een ondiepe plas van Spaans gitaargetokkel en brave elektronica. Deze miskleun is met voorsprong het slechtste nummer van de plaat, maar gelukkig ook de enige echte tegenvaller.

Net zoals 4T4 is Jerboa pas echt op z’n best bij instrumentale flows die passeren langs péages van vette funk, modderige hiphop en subtiele elektronica. ‘Ignition’ steekt de lont aan het vuur en met een uitlaatplof die Onslow-waardig is, schiet ‘Cashbah’ uit de startblokken. Beats slaan deuken in de Arabische toonladder en het afsluitende titelnummer doet nog beter. ‘Rockit Fuel’ is het epische centrumstuk van de plaat dat helemaal achteraan geplaatst is om de luisteraar te dwingen om deze trip nogmaals van voor af aan te beleven. 11 minuten lang zuigt een mix van percussieve hypnose, klimmende synths en geile elektrische gitaarerupties je weg uit de grauwe stad en zweef je boven het stratenlabyrint.

Jerboa’s tweede plaat is zeker niet foutloos, maar het zou zonde zijn om te focussen op die enkele mindere momenten. ‘Rockit Fuel’ is een veelzijdige plaat met internationale allure die liefhebbers van Coldcut, DJ Shadow en Herbie Hancock met smaak zullen verorberen. De plaat is een rit langs de vele muzikale checkpoints die Jerboa verkend heeft en de drang om bij te tanken wordt groter per luisterbeurt. Join the ride! (Steven Vervaet)

________________________________________

Da Music
Nauwkeurig opgebouwd uit ontelbare lagen en met oog voor detail.

De tweede langspeler van sampleartiest Jerboa is niet meteen wat we verwacht hadden. De plaat is namelijk veel donkerder dan zijn debuut. Bombastische drums, elektronische bassen en snijdende gitaren overheersen.

Was u in 2002 thuis in de Belgische hip hop-scène, dan hebt u waarschijnlijk voor het eerst van Jerboa gehoord door Cuttin’ Stylus, een mixtape waarop hij samen met Desk zijn kunsten als beatmaker tentoonstelde. In de daaropvolgende jaren bracht hij enkele ep’s uit ('Eardrums' met Lefto, 'The Dudes Of Hazard' met Stino en solo de 'Au Cinema' Ep), maar het was pas in 2005 dat zijn eerste volwaardige album in de rekken lag. ‘Music for my Instruments’ was een lang album met uitgesponnen nummers waarop Jerboa zijn muzikale bagage uitpakte en waarop hij op zoek ging naar de grenzen van zijn muzikale kunnen. Het puilde uit van verschillende genres en stijlen: zonnige nummers waarin jazz, funk en hip hop versmolten werden, maar ook donkerdere en alternatieve elektronische rocksongs.

‘Rockit Fuel’ heet de opvolger van ‘Music for my Instruments’. Op het eerste gezicht een weinigzeggende titel, ware het niet dat het schijfje zich het beste laat beluisteren aan een snelheid van 120 km/u tijdens een donkere nacht op een slecht verlicht stuk autosnelweg. Jerboa heeft van zijn jongste plaat namelijk een donker, zwaarmoedig stuk muziek gemaakt, waarbij bombastische drums, elektronische bassen en snijdende gitaren de bovenhand voeren. Het lijkt of hij ervoor gekozen heeft om een eenvormig album te maken. De door jazz beïnvloedde downtempo-nummers hebben plaatsgemaakt voor zware elektronische rock.

Wel is op ‘Rockit Fuel’ te horen dat Jerboa een volwassen muzikant is geworden die het maximum uit zijn band kan halen en overduidelijk de lat hoog legt. Alle nummers zijn nauwkeurig opgebouwd uit ontelbare lagen en met oog voor detail blijft hij de luisteraar geboeid houden.

‘Rockit Fuel’ heeft zijn hoogtes en laagtes. De single Number 1 is een sterke song met zorgvuldig gekozen elektronische effecten op de gitaren en de basslijnen. De echo’s op de gitaarstabs tijdens het refrein resulteren in een deuntje dat dagenlang in uw hoofd kan blijven spoken. Ook Just Another Number is een sterke popsong. Vooral zangeres Trixie Whitley weet door haar zuivere stem te overtuigen. Opmerkelijk is Running North, waarop Alex Callier van Hooverphonic, die het album mee geproduceerd heeft, zijn zangdebuut maakt. De laagtes van het album zijn Last Breath, Heaven in Hell en Crowd Part 1, drie zwaarmoedige nummers waar meer had kunnen inzitten. Vooral de grauwe stemmen van Bassman en Gunter Nagels had Jerboa achterwege mogen laten. Het album sluit af met de erg goede elf minuten durende titeltrack, die door het gebruik van rhodes en harmonica een bluestintje anno 2007 meekregen.

De kans is groot dat Jerboa met ‘Rockit Fuel’ afscheid neemt van de fans die hij aan zijn hip hop-verleden overhoudt. Dankzij zijn gedrevenheid en zijn samenwerking met goede professionele muzikanten is de kans echter groter dat hij met ‘Rockit Fuel’ een veel groter en ander publiek bereikt. (Lander Lenaerts)

________________________________________

Cutting Edge
Het strakke gareel van Frederik Dejongh.

Hij zit mooi verpakt in een welriekend digipack, de nieuwe Jerboa. ‘Rockit fuel’ is ondertussen het tweede full album van dit éénmansproject van Frederik Dejongh. Gelukkig heeft hij het niet allemaal alleen moeten doen. Voor deze plaat kreeg hij de hulp van een hoop bekende namen en het resultaat mag er zijn. Een fantastische plaat die fans van Herbaliser en consoorten zeker zal bekoren.

Het instrumentale openingsduo ‘Ignition’/’Cashbah’ hangt strak aan elkaar. De sfeer wordt bepaald door een slangenbezweerdersdeuntje dat je spontaan je beste Axl Rosemoves doet bovenhalen. In ‘Number 1’ worden voor het eerst vocals ingezet. Johannes Verschaeve (The Van Jets) krijgt de kans om zich in te leven in dit enorm swingend nummer en doet dit voortreffelijk: zonder twijfel de nummer 1 van deze plaat.

In ‘Just another number’ wordt gekozen voor de vrouwenstem van Trixie Whitley. In ‘What if’ mag ze haar goed werk nog eens overdoen en krijgt ze de steun van Krewcial. Deze geslaagde combinatie levert een fantastisch soulnummer op dat alle kopjes zal
doen schudden. Minder geslaagd is de bijdrage van Bassman aan het nummer ‘Heaven in hell’. Kippenvel krijg je dan weer wanneer Gunter Nagels (Donkey Diesel) zijn stem in ‘Crowd pt. 1’ ergens tussen Arno en Tom Waits plaatst.

De meest opmerkelijke stem vinden we echter terug in ‘Running north’. Alex Callier, die deze plaat hielp producen, heeft zich ook even achter de micro gezet en zorgt hiermee voor een primeur. We verklappen niets, maar we geven je wel mee dat – hoewel we met dit Stone Rosesachtig nummer voor het eerst het gevoel krijgen dat ‘Rockit fuel’ iets met rock te maken heeft – het woord ’gaze’ toch heel anders klinkt wanneer het uit de mond van Alex Callier komt. Jerboa handelt het zaakje verder alleen af met een meer dan tien minuten durende titeltrack. Het abrupte einde zorgt voor een moeilijk verteerbaar afscheid en de repeatknop is dan ook snel gevonden.

Ondanks de vele uiteenlopende samenwerkingen met niet de minste Vlaamse artiesten klinkt deze ‘Rockit fuel’ zeker niet als een verzamelplaat. De gastmuzikanten werden door Frederik Dejongh strak in een door hem ontworpen gareel gehouden en krijgen op geen enkel moment de overhand op de homogene sound die als een vette saus over de hele plaat is gegoten. De nasmaak is bijzonder zoet en langdurig. Ben je geen artiest in de keuken, voeg dan wat Jerboa toe en alles zal smaken. (Ioan Kaes)

________________________________________

Metro 15-05-2007 nr 1458
Hiphopper steekt een tandje bij.

De Belgische DJ Shadow - al hoort hij dat zelf niet graag - steekt op zijn nieuwste worp een tandje bij. Met de hulp van Hooverphonics Alex Callier zorgt dat voor minder scratches en drumloops, maar meer gastvocalen en echte songs. 'Rockit Fuel' opent veelbelovend met een intro die aan Ennio Morricone refereert, gevolgd door de Oosterse breakbeat van 'Cashbah'. Toch tillen vooral gastzangers Johannes Verschaeve (The Van Jets) en Trixie Whitley dit album naar een hoger niveau. Alleszins, Jerboa zet een stevige muzikale stap voorwaarts. (tm)

________________________________________

Kwadratuur
Elke song is een dijk op zich.

'Vaderlandse sampletrots', 'Vlaamse Dj Shadow', ... het regent dezer dagen complimentjes in het Waasland. Een en ander heeft te maken met 'Rockit Fuel', de tweede langspeler die Jerboa in het publiek slingert. Dankzij de producerkwaliteiten van Alex Callier (Hooverphonic), medewerking van kompanen als Krewcial of Gunter Nagels (Donkey Diesel) maar vooral ook een nog verder geëvolueerde fijngevoeligheid van Frederik Dejongh ofte Jerboa zelf streeft dit gedetailleerde goed-gevoelplaatje met het grootste gemak internationale allures na.

Net als zijn voorganger is 'Rockit Fuel' een bonte mengelmoes van beats en samples, met als basis mooi omfloerste liedjes met een stevig live-gevoel. Jerboa blijkt een talent te hebben voor het schrijven van catchy melodieën en erg vlot in het oor klinkende songs. Zo heeft dit plaatje, naast single 'Number 1' die momenteel volop Studio Brussel bestookt, tal van potentiële hits in petto. Wat te denken van het mysterieuze 'Last Breath', waarin Gunter Nagels op schuifelende triphopritmen in alle geheimzinnigheid fluistert en zo een gelijkaardig sfeertje opbouwt als in het prachtige 'Take Your Partner by the Hand' van Howie B / Robbie Robertson? Ook het hikkende, onrustige 'What If' waarin de zachte hiphopflows van Krewcial vermengd worden met de krachtige stem van Trixie Whitley mag meteen de hitlijsten in. Die laatste is helaas wel een beetje misplaatst in de meer klassieke triphopsong 'Just another Number', hoewel gelukkig veel ruimte is gelaten voor haar stevige, soulvolle vocale uithalen. Tussen al dit moois door toont Jerboa in enkele instrumentale sfeermomenten dat hij erg veel aandacht schenkt aan klankdetails, samples of extra effectjes. Zo is het lekker gevatte 'Cashbah' met zijn Oosterse fluit en hakkende breakbeat puur genieten en ook 'Quarantine' is met zijn zwoele karakter, viool en conga een toonbeeld van schijnbare eenvoud en feitelijke complexiteit. Tot zover dus niets dan lovende woorden, maar toch blijft 'Rockit Fuel' een beetje achter om echt van een wereldplaat te spreken. Jerboa is erg zacht en lief. Elke song is een dijk op zich, maar het totaal is wat te voorzichtig en had wat meer pit aangekund. Slechts wanneer voor 'Running North' met Alex Callier tegen het einde aan de rockgitaar van de muur wordt gehaald, wordt de luisteraar even door elkaar geschud. Met een heerlijk lang op- en neerdeinende titeltrack in opperste psychedelische toestand als afsluiter, speelt Jerboa pas ten volle zijn troeven uit. Een verslavende melodie op hammond wordt schitterend bijgesprongen door het hele gamma toeters en bellen uit de Jerboa-stal.
Het zou een schande zijn echte verwijten te uiten aan dit plaatje. Op gebied van fijnzinnigheid, gevatheid en internationale uitstraling kent Jerboa zijn naaste niet. 'Rockit Fuel' bevat tegelijkertijd een boel leuke nummers en pittige details om te blijven boeien. Dat tikkeltje stoutmoedigheid dat de luisteraar de volle vijftig minuten in zijn stoel zou moeten kluisteren, wordt dan ook ruimschoots gecompenseerd door een langdurige ontdekkingstocht naar nieuwigheden. (Johan Giglot)